Trójkąt Bermudzki

Wprowadzenie

Trójkąt Bermudzki to tajemniczy rejon na zachodnim Atlantyku, w którym rzekomo zniknęło bez śladu bardzo wiele statków i samolotów. Od 1945 r. zanotowano ponad 100 takich przypadków. Nie można jednak znaleźć jakiegoś naukowego potwierdzenia zjawisk, jakie zdarzają się w tym rejonie.

Gdzie się znajduje Trójkąt Bermudzki ??

Oznaczono miejsca katastrof i na tej podstawie wytyczono trójkąt, łącząc kraniec Florydy, Puerto Rico (przypomnijmy: w Puerto Rico odnotowano wiele przypadków spotkań z chupacabrą) i Bermudy.

Teorie zaginięć

 

Powstały niezliczone teorie, wyjaśniające przyczyny niezwykłych zjawisk w Trójkącie Bermudzkim. Opowiadano o atakach potworów morskich, porwaniach przez kosmitów, podwodnych Atlantydach, gigantycznych falach tsunami, nagłym wydzielaniu się metanu z pokładów lodu na dnie morza, czarnej dziurze, anomaliach geomagnetycznych, gigantycznym krysztale zakrzywiającym przestrzeń wokół niewinnych ofiar (takie rozwiązanie zagadki zaproponował Charles Berlitz w bestsellerze "The Bermuda Triangle".)

Relacja

Patrol, składający się z pięciu bombowców typu TBM Avenger, wystartował 5 grudnia 1945 roku o godzinie 14.00 do lotu ćwiczebnego z lotniska wojskowego w forcie Lauderdale na Florydzie. Samoloty miały obsługę złożoną z pilota, radiooperatora i strzelca pokładowego oraz paliwa, które powinno wystarczyć na przelecenie około 1500 km. Załoga posiadała w kamizelki ratunkowe i samo napełniające się powietrzem tratwy. Mieli przelecieć 250 km wprost na wschód w kierunku Bahamów, po czym skręcić na północ i po 65 km zawrócić w kierunku południowo zachodnim do bazy. Warunki atmosferyczne były dobre. O godzinie 15.15 dowodzący eskadrą porucznik Taylor nawiązał kontakt z bazą, i otrzymał pozwolenie na lądowanie. W tej samej chwili w głośnikach wieży rozległ się przerażony głos dowódcy: 

"Dzieje się z nami coś dziwnego!. Nie widzę ziemi!. Powtarzam, nie widzę ziemi! Nie możemy określić swojego położenia".

 W głośnikach od czasu do czasu rozlegały się głosy pilotów. Nie reagowali za żadne polecenia, a krzyżujące się w eterze nawoływania świadczyły, że znajdują się u kresu wyczerpania nerwowego. Około godziny 15.30 znów usłyszano jednego z nich. Pytał kolegę lecącego obok o odczyt busoli. Jednak jak się okazało każda busola wskazywała co innego. 

Niespodziewanie około 16.25 zgłosił się jeden z oficerów, kapitan George Stivers, który z niewiadomych przyczyn przejął dowództwo: 

"W dalszym ciągu nie jesteśmy pewni, gdzie się znajdujemy. Sądzę, że musimy być gdzieś około 225 mil na północny wschód od bazy".

 
Nowy dowódca zdecydował się na zmianę kursu o 180 stopni. Ostatnie jego słowa usłyszane na wieży brzmiały nieco dziwnie: 

"Wygląda na to, jak byśmy wchodzili w białą wodę! To chyba koniec". 

Bibliografia: http://www.ejsi.com.pl/tajne/?id=56, zdjęcia: internet